Naslovna  |  Projekti  |  Feljton (1.): Žene sa invaliditetom – dvostruka diskriminacija u obrazovanju (VIDEO)
Povećaj veličinu slova Vrati na prvobitnu veličinu slova Samnji veličinu slova štampaj štampaj
 

Pošalji prijatelju

Projekti

29. 10. 2016. Čačak

Autor: S. Kojanović

Feljton (1.): Žene sa invaliditetom – dvostruka diskriminacija u obrazovanju (VIDEO)

Jedna od najranjivijih društvenih grupa koja je podložna svim oblicima diskriminacije jesu osobe sa fizičkim, intelektualnim i mentalnim invaliditetom. Ove osobe čine oko 10% ukupnog svetskog stanovništva i predstavljaju jednu od najvećih manjina na svetu. Iako su i muškarci i žene sa invaliditetom subjekti diskriminacije po osnovu svoje invalidnosti, žene sa invaliditetom su i više od toga jer je ta diskriminacija dvostruka: po osnovu pola (roda) i po osnovu invalidnosti.

 

Kada je reč o obrazovanju, primetno je da žene sa invaliditetom imaju niže obrazovanje od žena bez invaliditeta ili muškaraca sa invaliditetom. Osnovno obrazovanje žene sa invaliditetom završe u pet puta manjem broju od žena bez invaliditeta; 17.4% žena sa invaliditetom ima manje od osam razreda obaveznog obrazovanja, naspram 3.5% žena bez invaliditeta. Samo 16% žena sa invaliditetom ima diplomu koledža, u poredjenju sa 31% žena bez invaliditeta i 28% muškaraca sa invaliditetom (Bowe,1984).

Prema proceni Evropske agencije za rekonstrukciju, u Srbiji živi između 700.000 i 800.000 osoba sa nekom vrstom invaliditeta. Društveni i pravni položaj osoba sa invaliditetom je, pre svega, pitanje ljudskih prava, što podrazumeva obavezu organa javne vlasti i drugih društvenih aktera, uključujući osobe sa invaliditetom i organizacije civilnog društva kao i medije da obezbede poštovanje, ostvarivanje i zaštitu prava ove grupe građana, uključujući i pravo na obrazovanje. Društvena uključenost (socijalna inkluzija) nije samo planiranje i obezbeđivanje podrške koja je orijentisana na osobu, sveobuhvatna i usklađena sa potrebama i promenama tokom njenog života, već je i odraz demokratičnosti i razvijenosti društva koje odgovara na potrebe građana i odgovorno je pred njima.

 

Za devojčice sa invaliditetom, smetnje za ravnopravnu društvenu uključenost počinju od polaska u predškolske ustanove i traju tokom čitavog obrazovnog procesa. Kada je reč o obrazovanju, primetno je da žene sa invaliditetom imaju niže obrazovanje od žena bez invaliditeta ili muškaraca sa invaliditetom. Osnovno obrazovanje žene sa invaliditetom završe u pet puta manjem broju od žena bez invaliditeta.

Deca sa invaliditetom su tradicionalno školovana u odvojenim školama ili u odvojenim odeljenjima redovnih škola, a njihovo obrazovanje je bilo uglavnom niže u odnosu na redovni obrazovni proces. Za decu i mlade sa invaliditetom koji žive u unutrašnjosti Srbije, posebno u soskim sredinama, završetak škole, ukoliko su imali sreće da je pohađaju, zaista liči na odlazak u penziju. Gotovo da ne postoje aktivnosti u koje bi se oni uključili. U većim gradovima, a pre svega Beogradu, situacija je malo bolja. Kreativne i stručne radionice, druženja i različite manifestacije udruženja osoba sa invaliditeom često se organizuju i pružaju mogućnosti kako za njihovu uspešniju socijalizaciju tako i za lečenje.

 

Izolacija žena sa invaliditetom vodi manjku samopoštovanja i negativnim osećanjima. Nedostatak odgovarajućih službi podrške i adekvatnog obrazovanja rezultuje niskim ekonomskim statusom, koji kreira zavisnost od porodice ili onoga ko pruža negu.  Stavovi javnosti su, uglavnom, obojeni onako kako mediji prikazuju osobe sa invaliditetom. Žene sa invaliditetom su istorijski zapostavljane čak i od onih koji se bave pitanjem invalidnosti. Tek je u poslednjoj deceniji došlo do ozbiljnih pokušaja da se identifikuju i razumeju snage koje oblikuju njihove živote.

Nema dileme da su žene i devojčice sa invaliditetom  grupa koja je medju najranjivijima u današnjem društvu. Zato je potrebno je da razvijemo bolje razumevanje njihovih života da bi otklonili prepreke koje i dalje stoje na njihovom putu ka jednakosti. U strategijama razvoja gradova i opština (tamo gde ih uopšte ima) koje se najčešće sastoje od nekoliko hiljada stranica, samo u nekoliko pasusa smeštene su planirane aktivnosti u ovoj oblasti. Mnoge opštine u Srbiji nemaju čak ni Akcione planove ili su tek u procesu izrade. Zato su osobama sa invaliditetom potrebne nove strukture podrške u kojima su oni sami aktivni učesnici u političkim, ekonomskim, obrazovnim i socijalnim procesima i gde sami odlučuju kako će nastaviti život.

U narednoj temi: ’’Žene sa invaliditetom – dvostruka diskriminacija u zapošljavanju’’

 

Projekat ''Žene sa invaliditetom - dvostruka diskriminacija'' realizovan je uz podršku Ministarstva za kulturu i informisanje Republike Srbije. Stavovi izneti u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva.

Nema komentara.

Ostavi komentar

Vremenska prognoza